Ölgün Balıklar

   

Claude Monet , Sunrise       Işınla Beni spak butonu             

 

   Gelir yorgun bir denizci

   Dinlenir limanımda

   Kıyıya vurur ölgün balıklar

   Dökülür pulları

   Çarpınca korsan gemisine

   Bakar kör bir denizci

   Kıyıya vuran bir balığa

   Uyutur deniz anne

   Kıyıya vurmuş balıkları

   Deniz kabukları ve çakılları

   Mezar taşları olur

   Ölgün balıkların

   Demir alır bir denizci

   Gitme vakti gelince

   Elveda der yorgun limana

   Ve yelken açar

   Ölgün balıkların olmadığı

   Başıboş limanlara

Karabalık

müzik önerisi : https://www.youtube.com/watch?v=5-MT5zeY6CU

Karanlıklara vurgun 

Kimsesiz bir balığın 

Pullarındaki en ışıltısız parçayım

Zifiri karanlıktır dört bir yanım

Nereye dönsem sessizliğe toslarım

Kimsesiz geceler büyütürüm içimde 

Yeterince büyüyünce 

Pullarından yeni bir balık olur 

Karanlık okyanus diplerinde 

Yosun tutmuş anılara

Çarpa çarpa durur 

Dalgalara karşı yüzemez 

Kör bir balıkçının teknesine çarpar 

Dermansızdır yüzgeçleri 

Koyamamıştır hayata karşı 

Kapatır gözlerini 

Karanlığı okyanus sanmıştır

Yâre-i vuslat

            

   Serde ayrılık  varsa

   Gün gelip de 

   Yare-i vuslat olmaz 

   Hasretler bedene hapsolmaz 

   Bekleyip dursan da 

   Yârdan haber gelmez 

   Zamanın çarkları

   Devinimi bırakıp durmaz 

   Bu bitap ruha bi çare bulunmaz 

   Mecnundur yüreğim 

   Çölden geri durmaz 

   O yare varmadan derdine derman onmaz

   Yare-i vuslat olsa da 

   Sevdayı vuslat sayma

   Sevdalar mezedir ruha

   Öyle bi hal ki benden içeri

   Bir garip mecnun misali 

   Leyladan geçemez

   Ferhat’a çalıp 

   Dağlar da delemez 

   Savrulur kor alevi 

   Kavrulur yüreği 

   Bu bitap ruha bir çare bulunmaz 

vuslatsızlık Demi

Gustav Klimt , The Kiss          Işınla beni spak butonu

   Gemiler gelmez artık 

   Ufuk’ta duyulmaz vapur düdükleri 

   Mart’ı sesleri 

   Dalgalara kapılamam İnan ki

   Gözlerimde aksetmez masmavi deniz 

   Nerede unuttum hevesimi bencileyin 

   Sere serpe yalnızlığa uzanıyorum 

   Belki biraz yok oluyorum 

   Kasvetli bulutları yorgan belliyorum 

   O kasvetli bulutlar ki 

   Her gece kabus olur yağar üzerime 

   Ne bir ay ne de bir yıldız 

   Bu gecelerde  de yalnız 

   Hasretler yükselir gökte 

   Zaman alır başını gider ya öyle 

   Ne gece biter ne de sigara 

   Vuslatlar uzaktır çok uzakta 

   Çıkmazdan bir sokakta 

   İsimsiz bir barikatta döğüşerek ölmüştür

Gece Sonesi

   Kalktım bir şiir demledim 
   Geceye astım sayfalarını 
   Ay kurutsun diye mısralarını 
   Açtım bir kitap okudum 
   Sayfalarca seni aradım 
   Yeniden rastlaşalım diye
   Küle dönmeden evvel 
   Bütün cümlelerde seni buldum 
   Kalbimi o kitapta unuttum 
   Ruhumu senli cümlelere esir ettim 
   Adının geçtiği her geceyi 
   Bir virgülle ayırdım 
   Bu hikayenin sonuna üç nokta koydum
   Bekle dedim zaman dedim 
   Ölmeyi beceremedim.

Biri ateş etti

                                                    Salvador Dali                                                        
Biri ateş etti
Çıkardı tetiği ve çekti
Kelimeler saplandı
Her yerine bedenimin
Önce yalpaladım biraz 
Bunu herkes gördü 
İnan bana leo 
Herkes biraz kördü
Gecenin Işık’ları 
Birer birer söndü 
Bir kaldırım taşına döndü yüreğim 
Herkes görmeden basıp geçti 
Çizgilere basmamaya çalışan bir adam vardı 
O beni gördü 
Yine de bana kördü 
 Biri ateş etti 
Çıkardı tetiği ve çekti 
Önce dizlerimin üstüne 
Sonra boylu boyunca yere düştüm 
Kör bir amca gördü 
Sağır kadına seslendi 
Ezdi bedenimi hüzünç teyze 
Sakladı tavan arasına 
Gözlerim her şeyi gördü 
Geceyi güneş böldü 
Biri ateş etti 
Çıkardı tetiği ve çekti 
İnsancıl duygulardan sürgün yemiş  çiçekler ektim saksılarına bedenimin 
Her gün gözyaşlarıyla suladı 
Hüzünç teyze 
Pörsümüş anılarımı 
Zenci çocuk buna çok ağladı 
Yüreğini açlık dağladı 
Biri ateş etti 
Çıkardı tetiği ve çekti 
Nereyi vuracağını iyi bildi 
Öldürmedi ama yaralı bıraktı

Dev

   Gece saçlı bir devdi 

   Yeşil gözleri adeta bir evdi 

   Sığındı minik kız 

   Şehrin kargaşasından 

   Bunca sebepsiz kavgasından 

   Kuru gürültüden ibaret kaldı şehir 

   Devin yumuşak göğsünde 

   Uzaktı her şeyden 

   Gezindi usulca 

   Devin dev hatlarında 

   Köprücük kemiğine kuruldu 

   Yüz hatlarını ezberledi 

   Hep orda yaşarım sandı 

   Sıcacıktı dev 

   Her zaman üşüyen minik kız 

   Isındı ilk defa 

   Devin ateşli hatlarında

   Uykusu gelince 

   Usulca bıraktı kendini 

   Devin ellerine 

   Dev gibi seviyordu dev 

   Mini minnacıktı kız 

   Büyüdü bu sevgide 

   Devin canı sıkıldı buna 

   Minik kız hep minik kalsın istedi 

   Çocuksu bakışları kayboldu kızın 

   Dev gibi vazgeçti dev 

   Öylece bırakıp minik kızı 

   Yoluna devam etti 

   Minik kız anladı 

   Her şeyden çok uzakta 

   Kendinden de uzaktı

   Kendini bıraktı devde 

   Adımları onu takip etmedi 

   Devin gecesine gizledi 

   Ezberlediği hatlarda usulca kayboldu.

Gitmek sonesi

Ağaçlar cılızlaşıyor ağaçlar

Yapraklarını döküyorlar 

Hoyrat bir rüzgarın savurduğu 

İçim üşüyor büzüşüyorum 

Yalnızlığıma sarılıyorum 

Kasvetli bulutların örselediği 

Ne zaman bir gitmek gelse 

Sen oluyorsun adı 

Sayısız defa terk ediyorsun beni 

Bakışların diyorum bakışların 

Bari onlar kalsaydı 

Anıları anlar besliyor fotoğraflar kadar 

Anları siliyorsun hafızamdan 

Hoyrat bir fırtına peyda oluyor 

Giderken ardında bıraktığın 

Adımların siliniyor yeryüzünden 

Kentin kalabalığı dolduruyor caddeleri 

Asık suratlı yüzler görüyorum 

Hiçbiri bana bakmıyor 

Attığım her adımda mutsuzluğa tosluyorum 

Giderken ardında bıraktığın 

Mevsimlerden sonbahar 

Aylardan Eylül 

Üşüyorum zehir zemberek 

Ellerin diyorum ellerin 

Anısı kalır mı hislerin

Ne zaman birini uğurlasam içimde 

Hep adı sen oluyorsun 

Sayısız defa terk ediyorsun beni 

Varoluşun yokoluşu

   

Salvador Dali                     Işınla beni Spak

   Vazgeçiyorum ben bugün 

   Kırıkları toplamıyorum 

   Ellerim kan içinde 

   Üstüm başım yara bere 

   Çıkartıp asıyorum bu bedeni 

   Yırtıkları ve sökükleriyle 

   Yama yapacak kumaş kalmadı zira

   Dikemezdim bu derin girdabı 

   Usulca yürüyorum 

   Kırıklara aldırmadan 

   Ama yine de basmadan 

   Ruhunu güneş’e teslim etmiş

   Sessiz bir ay kadar yalnızım

   Arınıyorum hatıralarından 

   Simsiyah gece 

   Örtüyor kalın örtüsüyle

   Yaşanmışlıkları 

   Ve bir daha asla yaşanamayacakları 

   Tozlu umutları üflüyorum 

   Yıldızlar dağılıyor 

   Yıldız tozları gibi 

   Evren’de uzak birer hatıra oluyor 

   Belki orada duruyor 

   Ama yıllar var ki arada 

   Anımsatmayacak kendini bana 

   Uzaklaşıyorum ağır ağır 

   Kendi yörüngeme dönüyorum 

   Boşluktan korkmuyorum 

   Savruldum zaten yeterince 

   Nereye kadar böyle 

   Sorularım,hezeyanlarım 

   Ardımda kalıyorlar sessizce

   Yürüdüğüm sen misin yol mu 

   Demiyorum 

   Artık sen’in içi boş bir kelime 

   Kelimeler bazı anlamları barındırmıyor

   Aramıza galaksiler giriyor 

   Uzay boşluğundayım 

   Süzülüyorum 

   Belki de sonsuz bir yokoluştayım

Sızı

Two Fridas , Frida Kahlo           Işınla beni spak butonu

   Eskitiyorum zamanı 

   Zaman beni eskitmeden

   Eksiltiyorum günleri takvimden

   Kum taneleri misali 

   Akıp gidiyor zaman 

   Geçip gitmiyor anılar 

   Sol omzumda bir sızı 

   Ağırlığı anıların 

   Uzak anılardan 

   Yırtık fotoğraflardan uzanıyorum sana 

   Dokununca kayboluyor hatıran 

   Puslu garip 

   Dağılıyor sisleri

   Sol omzumda bir sızı 

   Yokluğunun ağrısı 

   Başın,saçların 

   Ve yeşil gözlerinle 

   ömrümün 

   Kıyısında duruyor bir gemi 

   Liman aldıkça zamandan 

   Demir atıyor 

   Her defasında daha derine batıyor 

   Sol omzumda bir sızı 

   Sessizliğimin bağırtısı 

   Kulaklarımda sesinin tınısı 

   Uzak anılarda 

   13.günün mektupları 

   Gülüşlerin ve dahası 

   Yosun tutmuş hafızam ve bulanık sular

   Uzanıyorsun oradan 

   İki kalp arasındaki en kısa yol diyor Cemal abi 

   Parmak uçlarınla dokunuyorsun 

   Yalnızlığımı dağıtıyorsun 

   Uzaklarda şimdi çok uzak anılarda 

   Yaşıyoruz seninle hep başa saran bozuk bir plakta 

    Dönüp duruyoruz aynı şarkıda 

Serzeniş

Bu yaşlı gezegende 

Ağlanacak ne çok şey vardı 

Durup bakınca anlıyordu 

Gözü kapalı insanlar 

Düşünmeden yaşıyordu

Ve durmadan 

Bu çağ sürüp gidiyordu 

Duygusuzlaştırıyordu ne varsa 

Hissetmemeyi marifet sanıyordu

Hisleri bitince kurtulurum sanıyordu 

Oysa daha yeni başlıyordu 

Ay kaybolunca gece biter mi 

Güneş doğmazsa gün olmaz mı 

Cevaplanmayan sorular soruyordu 

Her defasında aynı yanıtı alıyordu 

Uzay boşluğunda yer bulamamış bir sessizliği paylaşıyordu 

Gökyüzü bomboştu da ona bakıyordu

Silinen anıları gibi 

Biraz puslu biraz yitikti 

Çokça boşlukla doluydu